अंतर

   तो बाक आजकाल मला वाकलेला भासतो. त्याचा कणा मोडल्यासारखा. रोज पाहते. वेगवेगळ्या चेहऱ्याची, स्वभावाची, विचारांची माणसे येतात. बसतात. निघून जातात. पुन्हा येतात. एक निरीक्षण गेले काही दिवस मी करते. अनुभवते. ऐकते. वाकलेल्या बाकाची गोष्ट.

    आठवड्याच्या सुरवातीच्या दिवसात एक विनोदी जोडपे येऊन बसते. कदाचित आधीचे घनिष्ठ मित्र मैत्रीण असावेत. तिचा सततचा हसणारा चेहरा आणि त्याचा एक हसवणारा चेहरा. त्याच्यासोबत तो बाक ही तेव्हा हसतो. दोन दिवस उलटले की त्याच बाकावर बसायला येते एक असे जोडपे. धाडस करत, काटेरी गुलाब आणणारी बिनधास्त ती आणि गुलाबाचे काटे लागू नये म्हणून काळजीपूर्वक ते बाजूला करणारा तो. एकमेकांना अगदी विरुद्ध पद्धतीने प्रतिसाद देत असतात. पण त्यात ही गंमत असते. बाक त्यांची ही मजा घेत असतो. आठवड्याच्या पुढच्या दोन दिवसात एक कुटुंब येते. तिघांचे. सोबत येणारी लहान मुलगी सुकलेल्या पानांचा ढीग करून समोर खेळत बसलेली असते. तिथल्या वाळूत ती रमते. मातीत खेळते. बाकाच्या दोन्ही टोकाला ते दोघे बसतात. मधले अंतर फार असते. त्यात बाक ही लांब लचक. दोन टोकांचा संवाद मात्र नसतो. खेळणाऱ्या मुलीला हे अंतर तेव्हा कळत नसते. येतात आणि थोड्या वेळात निघून जातात. बाक थोडा थोडा उदास वाणा भासतो.

      आज पून्हा तिथे पाहिले. चित्र थोडे वेगळे होते. नवल वाटले. सुट्टीचा दिवस म्हणून कुटुंब पुन्हा आले. मुलगी पुन्हा पुढ्यात पाला पाचोळा घेऊन बसली. पुन्हा बाकाची दोन्ही टोके भरली. पण झाले असे की ते दोन हसरे चेहरे नेमके त्याच वेळी तिथे बसायला आले. त्याच बाकावर. तेच आधी पाहिलेले चेहरे. हसरे चेहरे. त्यांच्या जागेसाठी या दोन टोकावरच्या कुटुंबाने आपले टोक सोडले. थोडे अंतर कमी केले. आता शेजारी हसणारे चेहरे आले. त्यांना पाहून सुकलेल्या पाला पाचोळ्यात रमलेली ती त्यांच्याकडे आली. पुढच्या काही वेळेत आणखी एक जोडपे आले. तेच पूर्वीचे गुलाबी चेहरे. ते येऊन दुसऱ्या टोकाला बसले. पुन्हा थोडे अंतर कमी झाले. दोन्ही टोक वेगवेगळ्या विचारांनी भरलेली दिसू लागली. आता अंतर फार कमी उरलेले पण तरीही ते होतेच. गुलाबाचे फुल घेऊन ती त्यांच्या जवळ आली आणि अंतर मिटून गेले. बाक भरला. एकमेकांशी संवाद झाला. बाक थोडा वाकला ही असेल. पण यावेळी तो हसत होता कारण आता माणसांचे ओझे नव्हते. नात्याचे वजन होते.