चालता चालता अचानक लहान मुल रस्त्यात पडतं. रडतं, तिथेच थांबतं. त्या क्षणी त्याला ठेच लागलेली असते. आईच्या हाती त्याचा हात असतो. ती त्याला जवळ घेते. बिलगते. मिठी मारते. कावरे बावरे ते मुल शांत झाले की ती मिठी सैल होते. झालेल्या जखमांवर ती अलगद फुंकर घालते. जखम आपोआप काही दिवसात भरून निघते. तेव्हाची ती फुंकर आणि मिठी आपल्या जखमेवरचे औषध होते. आयुष्यभर लक्षात राहते. लहानपणी प्रेम म्हणले कि आठवते ती फुंकर आणि ती मिठी. मोठे झालो तरी लहानपणीची ती फुंकर मात्र मोठेपणी मन शोधत राहते. थोडे चालू लागल्यावर, पुढे धावू लागल्यावर आपण मोठे होतो पण मन ते लहान मुल जपत असतं.
कवयित्री शांता शेळके बाईंनी लिहिलेल्या कवितेत मला ती मायेची फुंकर दिसते. पाना फुलातून सांगत असते,
सहज फुलू द्यावे फुल,
सहज दरवळावा वास
अधिक काही मिळवण्याचा
करू नये अट्टाहास
सुवास, पाकळ्या, पराग, देठे
फुल इतकीच देते ग्वाही
अगल अलग करू जाता
हाती काहीच उरत नाही
फुलाप्रमाणे सहज मनाशी मनाचे नाते जोडले जावे. त्यात सोबतीचा दरवळ असावा. फार काही न मागता सहवासाचा आनंद द्यावा. इतकं सोपं आणि सहज प्रेम कळी फुलात उतरत जाते. अशीच आणखी एक कविता माझ्या वाचण्यात आली आणि आठवणीत राहिली.
झाकले दरवाजे असता आत कोण घेत
कोण जाणे त्या कळ्यांना रंग कोण देत
काय रंग असेल कळीचा रोपटयाला नाही ठाव
रोप उगाच बहरून येत आणते माहीत असल्याचा आव
एक खंत आहे कळीला स्वतः ला पाहता येत नाही
जन्म देणार झाड स्वतः कळीला जवळ घेत नाही
- चैत्या
लहानसं रोपटं असतं. त्याची लहान पानं, लहान मूळ, छोटंसं खोड पण सगळं सोबत घेऊन ते मोठं होतं. त्याच्या डोक्यावर एक इवली कळी येते. आजवर जमवलेलं, मिळवलेलं सगळं जात त्या कळीकडे. फुललेल्या त्या कळीला आधार देणारं खोड, मूळ, झाड त्या कळीला पाहू ही शकत नाही. इतकी सुंदर ती कळी स्वतःला फुलताना पाहू शकत नाही. फुलताना पाहू शकत नाही म्हणून झाड काही रुसत नाही. बहरून येते. फुलाला सुद्धा जन्म देते. ज्याला मोठं होताना पाहू ही शकत नाही अशा सुंदर फुलाला जन्म देणार ते झाड आणि कळी प्रेम शिकवते.
आपल्या मनात असंच एक प्रेमाचं फुल आहे, ज्याला सुवास आहे, रंगीत पाकळ्या आहेत. त्या फुलाला फुलण्यासाठी सांभाळणारे झाड आपण झालो तर...मनातल्या जखमेवरची फुंकर आपण झालो तर...मायेची ती उबदार मिठी आपण झालो तर...
