होडी

   

 तू एक अनुभवाच्या समुद्रात नुकतीच दाखल झालेली होडी आहेस अस समज. ती होडी कागदाची की लाकडी हे त्या येणाऱ्या लाटा ठरवतील. एक लहानशी होडी...जहाज पण नाही...होडीच. कारण जहाजाचा मार्ग ठरलेला असतो. त्याला थांबायला एक बंदर हवं असतं. ते आलं की झालं. या समुद्रात आपली दिशा ठरवण्याचा अधिकार नक्की कोणाचा हे ही ती कागदाची की लाकडी यावरच अवलंबून. म्हणजे बघ ना, या खोल समुद्राची लांबी, रुंदी, खोली काहीच माहीत नाही, तरीही ती होडी पुढे पुढे निघाली. कधी वारा नेईल त्या दिशेने तर कधी लाटा येतील त्या दिशेने. या समुद्रात नीळ निरभ्र आकाश ही आहे तर काळ्या ढगांनी भरलेलं आकाश ही आहे. कधी विजांचा कडकडाट तर कधी वादळी वाऱ्याची साथ. कधी भोवऱ्यात अडकेल तर कधी किनाऱ्याला धडकेलं. समुद्रात येणारी हर एक लाट या होडीला लागून जाईल. स्वतः सोबत तिला ही घेऊन जाईल.

लहान मोठ्या वेगवेगळ्या आकाराच्या लाटा, वेगवेगळ्या स्वभावाच्या लाटा वेगवेगळ्या वेगात येऊन धडकून जातील. या लाटांवर स्वार होताना कदाचित तिला कळेल ही कागदाची की लाकडी. लाटा जरी अनोळखी असल्या तरी होडीचा प्रवास सुरूच आहे. याच निळ्याशार समुद्रात कुठेतरी बंदराला जाणारे भव्यदिव्य जहाज तिच्या नजरेस पडते. त्याच अनोळखी लाटांना कापत पुढे जाणाऱ्या होडीचा कधी कधी ते मार्ग मोकळा करते. सुलभ करते. समुद्रात हरवलेली होडी तेव्हा कुठे आपला प्रवास पूर्ण करते. किनाऱ्याला येते.

ती कागदाची असती तर जहाज तिनं हेरलं नसतं. सुरवातीच्या लाटांनीच तिला घेरलं असतं. धारदार त्याच्या वेगाने कदाचित चिरलं असतं. उसळणाऱ्या समुद्रात जहाज शोधायचं मनात तिच्या आलंच नसतं. अर्धा रस्ता पार केला तेव्हाच तिला कळलं असावं. आपली होडी कागदाची नाही. तिची धाव जहाजाकडे जाई. किनारा तिला बोलवत राही. प्रश्न आता उरला नाही, आपली होडी कागदाची की लाकडी.