वेल

प्रिया बारावीच्या वर्गावर तास घेऊन स्टाफ रूम मध्ये येऊन बसली. तिने बाहेर सुलभाला पाहिले. सुलभा आणि प्रिया वेगवेगळ्या डिपार्टमेंट मध्ये कार्यरत शिक्षिका होत्या. नुकताच पाऊस पडून गेला होता. बाहेर वातावरण थंड झाले होते. प्रिया बाहेर आली. तिने सुलभाला चहा घेण्यासाठी कँटीनमध्ये येण्याचा आग्रह केला.  सुलभाने निराषेच्या स्वरात म्हणले " नको ग, पुन्हा कधी जाऊ. " सुलभा थोडी उदास, बैचेन वाटत होती.
प्रियाने विचारलं " का गं... तू बरी आहेस ना... काही प्रॉब्लेम आहे का.. एवढा कसला विचार करतेस? "  प्रियाने सुलभाचा हात धरला आणि तिला पुन्हा भानावर आणले. तिच्या मनात अनेक प्रश्न होते.  सुलभाच्या  डोळ्याच्या कडा ओलावल्या होत्या. सुलभा सांगत होती " प्रिया, माझे लग्न ठरले. कालच तारीख ठरवली. " लग्न ठरल्याची बातमी ऐकून प्रियाने तिचे अभिनंदन केले. तिला म्हणाली, " ही तर आंनदाची बातमी आहे... तू तर खुश व्हायला हवे... सुलभा... "
सुलभा म्हणाली, "हो गं... मी खुश ही आहे आणि थोडी चिंता ही वाटते. पुन्हा नवी सुरुवात करायची आहे, माझ्या आयुष्यात बदल ही होईल. त्या नव्या बदलाची ही हुरहूर मनाला लागली आहे. "

तिचे बोलणे मध्येच थांबले. त्या दोघी जिथे उभ्या होत्या. तिथे शेजारीच सुपारीचे उंच झाड होते. त्या झाडाला वेटोळे घालून वर गेलेली गडद जांभळ्या रंगाची गोकर्णाची वेल होती. दोघी त्या वेलीकडे पाहू लागल्या. प्रिया म्हणाली, " ही नाजूक वेल सुपारीच्या खांबासारख्या झाडाशी किती एकरूप झाली बघ, लग्न म्हणजे असंच समीकरण असतं, आपलं वेगळेपण सोबत घेऊन एकरूप होणं... बरोबर ना " प्रिया पुढे म्हणाली " कदाचित या वेलीला माहिती असावं. आपल्याला वर वाढत जायचे तर त्या झाडाचा आधार घ्यावा लागेल,  आपल्या मुळापासून अगदी लांब वाढलेली ही वेल आपला भाग नसलेले हे सुपारीचे झाड आपला आधार आहे हे किती पटकन स्विकारते. त्या वेलीचे वर वर जाणे तिच्यासाठी किती महत्वाचे होते. अपूर्ण असणं त्या वेलीने किती सहज स्विकारले. गंमत म्हणजे सुपारीच्या झाडासोबत वर जाण्याने त्या वेलीने ढगांना पाहिले. उडणाऱ्या पक्षांचा थवा पाहिला. वेलीचे झाडाशी असलेले नाते, ही सोबत बदल घेऊन आली होती... सुलभा "

सुपारीच्या झाडाशेजारी उभी सुलभा वर वेलीच्या टोकाकडे बघत होती. तिला पाहून प्रिया म्हणाली " तिच्यात तुझ्यात किती साम्य आहे बघ. तिने जस स्वतः ला स्वीकारले आणि पुढचे पाऊल टाकले तसं तू ही स्वतः ला स्वीकातले तर गोष्टी सहज पुढे जातील. बदलाना आनंदाने स्वीकारशील. " वर वाढत गेलेल्या त्या वेली समोर तेव्हा सुलभा आणि तिचे प्रश्न छोटे झाले होते. तोवर बेल वाजली, प्रिया आणि सुलभाची निघायची वेळ झाली. सुलभा आपल्या डिपार्टमेंटकडे निघाली. ती जाता जाता म्हणाली " उद्या एकत्र चहा घेऊ... " हे सांगताना सुलभाच्या चेहऱ्यावरचे भाव अमूलाग्र बदललेले होते. ती खूष दिसत होती. प्रिया म्हणाली " चालेल... उद्या इथेच भेटू " दोघी तिथून निघाल्या.