फुटबॉल

चिनूची आज फुलबॉलची मॅच होती. गेले आठवडाभर जोरदार तयारी सुरू होती. दिवस रात्र एक करून भरपूर मेहनत घेतल्यावर आज तो दिवस उजाडला होता. आज पहाटेच चिनूला जाग आली. त्याने आपले स्पोर्ट शूज पुसून स्वच्छ करून ठेवले. आपली नवीन जर्सी काढून ठेवली आणि तो मॅच खेळायला जाण्याची तयारी करू लागला.

चिनूला फुलबॉलचे हे वेड शाळेपासूनच होते. शाळेच्या मैदानात खेळण्यासाठी तो त्याचा सर्वात आवडता खेळ. पुढे तो खेळ त्याला एवढा आवडू लागला की त्याने आपले कॉलेज ही तसेच निवडले जे या खेळासाठी प्राधान्य देईल. एकदा सगळे तास झाले की कॉलेजचे मैदान गाठायचे ते थेट संध्याकाळी अंधार होई पर्यंत सोडायचे नाही. त्याची खेळावरची ही निष्ठा आणि आवड बघून त्याला राज्य पातळीवर खेळण्यासाठी संधी आली. त्याचीच निवड प्रक्रिया म्हणजे आजचा सामना. आजचा सामना जिंकल्यावर मोठे बक्षीस तर होतेच पण त्या सोबत देशासाठी ही पुढे खेळण्याची संधी मिळणार होती. त्यामुळे आजची मॅच म्हणजे त्याच्यासाठी शिव धनुष्यच होती. कॉलेजच्या पहिल्या दिवसापासून ज्या गोष्टीची तयारी चिनूने सुरू केली त्या वर्ष भराच्या मेहनतीचे फळ म्हणजे आजचा सामना.

चिनू आत्मविश्वासाने घरून निघाला. मैदानात सगळे खेळाडू आले. सामना सुरू झाला. दोन्ही टीमकडून एक एक गोल करत चांगली सुरुवात झाली. सर्व खेळाडूंनी चांगली खेळी केली पण चिनुला तशी संधी लवकर आली नाही. शेवटची पाच मिनिटे राहिलेली असताना चिनूकडे बॉल आला. शेवटच्या पाच मिनिटात सामना अटी तटीचा झाला. दोन्ही बाजूंनी सारखेच गोल झाले होते. सर्वांच्या नजरा चिनू वरून हटत नव्हत्या. सगळे कॉलेज मधले विद्यार्थी त्याला मोठ्या आवाजात प्रोत्साहन देत होते. कॅप्टनने त्याला गोल करण्याचा इशारा दिला. त्याने बॉल सकट नेटकडे धाव घेतली. शेवटच्या काही मिनिटात नेटच्या अगदी जवळ असताना प्रतिस्पर्ध्यानी बॉल कावेबाज पद्धतीने आपल्याकडे मिळवला. बॉल हातचा गेल्यामुळे चिनू निराश झाला. मॅच अजून संपली नव्हती एक गोल होणे बाकी होते. इतर खेळाडूंनी आपले प्रयत्न सुरू ठेवले पण चिनू मैदान सोडून बाहेर आला. त्यांच्या टीमचा एक गोल झाला. एका पॉईंटने चिनुच्या टीमला हार पत्कारावी लागली. मॅच सुरू असताना च चिनू मैदान सोडून आल्याने कॅप्टन त्याला खूप ओरडले. त्याच्या मित्रांनी त्याला समजावले. पुढचा सामना लगेच सुरू झाला पण चिनू तो सामना पाहण्यासाठी काही थांबला नाही. खर तर ती मॅच पाहण्यासाठी आणि त्यातून नव्या पद्धती शिकण्यासाठी कॅप्टननी तिथेच थांबायला सांगितले होते. चिनुच्या मनातले अपयशाचे दुःख काही कमी झाले नाही आणि तो अगदी दीड दोन तासातच घरी परतला. त्याला लवकर आलेलं बघून आईने त्याला मॅच विषयी विचारले. तेव्हा हिरमुसल्या चेहऱ्याने चिनूने आईला सांगितले,

“ आजच्या मॅच मध्ये साधा एक ही गोल मी करू शकलो नाही. सगळे माझ्याकडून अपेक्षा करत होते पण .... आमची टीम सेमी फायनल पर्यन्त ही पोहोचली नाही आई... “

“ बस, मी ठरवले आता, आजपासून मी अजिबात फुटबॉल खेळणार नाही. मी या खेळासाठी बनलेलोच नाही. “

“ मी अभ्यास करीन आणि आता फुलबॉलला हात ही लावणार नाही. “

चिनू तसा खुर्चीत बसून टेबलावर डोकं ठेवून रडू लागला. त्याच्या मुसमुसण्यामुळे क्षणभर आई बैचेन झाली. तिला त्याची चिंता वाटू लागली. पण त्याचा हा ना उमेदीचा सूर वेळीच ओळखून आईने त्याला समजवण्याचा छोटासा प्रयत्न केला.

चिनूला गोडीगुलाबीने तिने किचनमध्ये बोलावले. सुरुवातीला नाही नाही म्हणणारा चिनू शेवटी किचन मध्ये आला.

“ तुझ्यासाठी गरमा गरम कॉफी करते, चिनू... अगदी तुला आवडते तशी वेलची घालून... दोघे मस्त कॉफी पिऊ. “ आईने चिनूला म्हणले.

चिनू हो , नाही काहीच न म्हणता फक्त पुतळ्या सारखा आईच्या शेजारी उभा होता. मग आईने त्याला एक बटाटा आणि अंडे आणायला सांगितले. गॅसवर पाणी घालून तीन पातेली ठेवली.

पाणी उकळायला लागल्यावर तिने एका पातेल्यात थोडी कॉफी आणि वेलची पावडर घातली. दुसऱ्यात बटाटा आणि तिसऱ्यात अंडे घातले. थोड्या वेळाने तिने चिनूला तो बटाटा आणि अंडे पाण्यातून काढायला सांगितले. त्याने आईचे ऐकून तसे केले.

नंतर तो आईला म्हणाला,

“ मला कळत नाही आई, तू नक्की काय बनवतेस ? हे काय करतेस ? “

त्यावर आई म्हणाली “ हे बघ, तीन ही पातेल्यात उकळलेले पाणी आहे, पण हा बटाटा आधी कडक होता, त्या गरम पाण्यामुळे आता नरम झाला तसे हे अंडे आता त्याच गरम पाण्यात कडक झाले आणि त्या तिसऱ्या पातेल्यातल्या पाण्याचे तर रंग रूप च बदलले. कॉफी आणि वेलची चा सुगंध सुद्धा यायला लागला. पाण्यात कॉफी आणि वेलची अगदी मिसळून गेली. “

“ म्हणजे ? “

“ म्हणजे चिन्मय, हे गरम उकळते पाणी म्हणजेच तुझ्या समोरची आव्हाने. तेव्हा वेळेनुसार आपल्या स्वभावात कधी कधी बदल करायला हवेत. कधी कठोर किंवा मृदू होता यायला हवं. अपयशाने निराश न होता वेगवेगळे पर्याय शोधायला हवेत, वेगळ्या तर्हेने पुन्हा प्रयत्न करायला हवेत आणि जर तुला हे यश टिकवायचे असेल, खूप मोठं स्वप्न पूर्ण करायचे असेल तर या कॉफी प्रमाणे एकमेकांत मिसळता यायला हवे. फुटबॉलचे हे अपयश तुझे एकट्याचेच नाही. तुझ्यासोबत संपूर्ण टीम ला हे अपयश आले आहे. सर्वांनीच फुलबॉल सोडले तर ! तेव्हा फक्त आपलाच विचार करून कसे चालेल? पुढच्या वेळी संपूर्ण टीम जिंकण्यासाठी खेळशील तेव्हा तू खऱ्या अर्थाने जिंकलास म्हणून समज ... “