बाहुली

बर्लिन मधल्या एका तरुणाची ही गोष्ट. हरवलेल्या प्रेमावरची गोष्ट. मूळ इंग्रजी भाषेत असलेली गोष्ट मराठीत लिहायला घेतली.

जोसेफ नावाचा तरुण त्या शहरात एकटा राहत होता. त्याला कोणी जोडीदार नव्हता. मुलं ही नव्हती. कुटुंब नव्हते. जवळच्या पार्क मध्ये तो रोज वेळ घालवायला जात असे. एकदा त्या पार्क मध्ये त्याला किमा नावाची एक सात आठ वर्षाची मुलगी भेटली. ती रडत रडत समोरून येत होती. तिची हरवलेली बाहुली ती शोधत होती. किमाला रडताना पाहून त्याने तिला धीर दिला. तिचे नाव विचारले. मग तो ही तिच्या सोबत ती बाहुली शोधू लागला. हरवलेली बाहुली काही मिळाली नाही. थोड्या वेळात तिचा भाऊ तिला शोधत आला. किमा निराश मनाने आपल्या भावासोबत घरी निघाली. जोसेफ ला तिचा रडवेला चेहरा पाहवत नव्हता. त्याने किमाला दुसऱ्या दिवशी पुन्हा यायला सांगितले. दुसऱ्या दिवशी ही बाहुली काही भेटली नाही. किमा रडू लागली. जोसेफने किमाच्या हातात एक पत्र दिले. बाहुलीने लिहिलेलं पत्र असं सांगून ते तिच्या हातावर ठेवले. त्या पत्रात लिहिलेले “ किमा...तू रडू नकोस, मी हे सुंदर जग पहायला निघाले आहे. प्रवासात काय काय अनुभवले ते तुला पत्रातून कळवत राहीन. – तुझी बाहुली “ ते वाचून किमाने डोळे पुसले. ते पत्र घेऊन आनंदाने किमा घरी गेली.

बाहुलीने लिहिलेलं पत्र वाचायला पुढे किमा रोज त्या ठिकाणी येऊ लागली. जोसेफ कडून ते पत्र घ्यायचं, ते वाचायचं रोजचा दिनक्रम झाला. त्या पत्राची आतुरतेने ती वाट पाहू लागली. हा पत्राचा प्रवास पुढे जोसेफच्या म्हातारपणा पर्यन्त सुरूच होता.

किमा आता मोठी झाली. जोसेफने तिला ती हरवलेली बाहुली मिळवून दिली. ती बाहुली तिचा प्रवास पूर्ण करून आली होती. बाहुलीला पाहून किमा म्हणाली “ ही बाहुली माझ्या बाहुलीसारखी दिसत नाही “ त्यावर जोसेफने आणखी एक पत्र त्या बाहुलीसोबत दिले. त्यात लिहिलेलं “ माझ्या या प्रवासाने मला संपूर्ण बदलले. मी तुझी आवडती बाहुली “ किमाने त्या बाहुलीला घट्ट मिठी मारली. त्या बाहुलीला घेऊन किमा आपल्या घरी गेली.

काही वर्षात जोसेफचे निधन झाले. किमा आता अठरा एकोणीस वर्षाची सुंदर तरुणी झाली होती. किमाने ती बाहुली अजून ही जपून ठेवली होती. एक दिवस तिला जोसेफची आठवण आली. तिने ती बाहुली हातात घेतली. त्या बाहुलीच्या आत किमाला चिठ्ठी मिळाली त्यात लिहिलेले “ आपण ज्या ज्या गोष्टींवर प्रेम करतो. त्या कधी तरी हरवतात, दुरावतात पण शेवटी हरवलेले प्रेम कुठल्यातरी रुपात पुन्हा आपल्याला सापडते. – तुझा बागेतला मित्र जोसेफ “ किमासाठी जोसेफची आठवण म्हणजे ती बाहुली आणि त्यांनी लिहिलेली सगळी पत्र. किमा भावुक झाली.

ही कथा जशी संपते तसे त्या हरवलेल्या प्रेमावर आपण ही विचार करू लागतो. या जगात शाश्वत असे काही नाही हे जरी खरे असेल तरी जुन्या बाहुलीचे रूपांतर नव्या बाहुलीच्या रुपात होणे. त्या बाहुलीचे नवेपण त्या क्षणी स्वीकारणे हे तिच्यावरच प्रेमच...आपण शेवटाकडे येताना कुणाच्या तरी आयुष्यात नव्याची सुरुवात करणे हे ही प्रेम...एखाद्याचे हरवल्याचे दुःख पाहून त्याच्या आयुष्यात आनंद शोधून देणे हे सुद्धा प्रेम...कधी वेगवेगळ्या मार्गाने शोधत येणारे हे प्रेम आपल्या आयुष्यात आपली गाठ भेट नक्की घेते. एखाद्या ठिकाणी, एखाद्या प्रवासात...