कबर्न पार्क

रविवारची सकाळ, बेंगलोर मधल्या एका जुन्या ऐतिहासिक बागेला भेट देण्याचे योजले होते. त्याचे नाव “ कबर्न पार्क “ पूर्वी तिथे राज्य करणाऱ्या सम्राट राजावरून त्या ठिकाणाला “ श्री चाम राजेंद्र पार्क “ असे हि दिले गेले. पुढे इंग्रज अधिकाऱ्यांनी त्या बागेचे व्यवस्थापन हातात घेतले. लोक त्याला मग कबर्न पार्क म्हणून ओळखू लागले. अठराशेच्या काळातला ऐतिहासिक वारसा जपत दुरवर पसरलेली हि बाग पाहण्यासाठी आम्हाला पूर्ण दोन ते तीन तास लागले. तिकडे जाण्यासाठी मेट्रोचा पर्याय होता. मुंबईच्या लोकलचा अनुभव गाठीशी असताना इथे मेट्रोने प्रवास करण्यात थोडे वेगळेपण जाणवले. खर तर इकडे आल्यावर तो माझा पहिला वाहिला मेट्रोचा प्रवास. त्यात ही मेट्रो मधली जुजबी गर्दी, निवांत प्रवास आणि शिस्तीत रांग लावून मेट्रो मध्ये चढण्या उतरण्याचे वेगळेपण मी इकडेच पाहिले.

अर्ध्या तासात कबर्न पार्क स्थानक आले. थोड्याच अंतरावर त्या बागेचे प्रवेश द्वार आले. सामान्यपणे शहरात जसे पार्क असतात. जिथे लोक चालायला, धावायला येतात. काही विदेशी पर्यटक विशेष भेट द्यायला येत असतात. काही स्वतःच्या शोधात एकांत मिळवण्यासाठी येत असतात. तसेच इकडे आजूबाजूला लोक दिसत होते. फार गर्दी नव्हती. निवांत आपल्या वाटेने जाता येईल. तेवढी मोकळीक होती. हे पार्क दोन ते तीन भागात विभागले गेले आहे. एका बाजूला लहान मुलांचे खेळ आणि खाण्याचे स्टोल होते. एका बाजूला पूर्णपणे वृक्षवल्लीने भरलेला परिसर होता. कृत्रिम तळे आणि त्यात फुललेली कमळे. त्यात बोटींगचा आस्वाद घेता आला. वेगवेगळ्या पक्षांचे आवाज कानात रुंजी घालत होते. कुठे बदक उन्हात पहुडलेली दिसली. एका ठिकाणी धबधबा, टेकडी, कारंजा असा संगम साधला होता. पेटपूजा करायला आत स्टोल होते पण स्वच्छतेची काळजी जागोजागी घेतली गेली होती. त्या बागेच्या भोवती जरी उंच इमारतींनी वेढा घातलेला दिसला तरी बागेतले सौंदर्य झाडानी जपले होते.

तिथले माझे आकर्षण होते, तिथली ऐतिहासिक झाडे. दीडशे ते दोनशे वर्षांपासून विस्तीर्ण पसरलेली झाडे त्या शहराचा श्वास जपत होती. हजाराच्या संख्येने वाढलेली लहान मोठी झाडे तिथे एकाच ठिकणी असावीत. दूरवर नजर जाईल तिकडे पसरलेली. असे हे हिरवे छप्पर डोक्यावर असताना वेळ कसा गेला कळले नाही. प्रत्येक झाडाच्या फांद्या अशा काही एकमेकांत गुंतल्या होत्या की त्यांना न्याहाळताना ब्रम्हाण्ड एकमेकांशी जोडल्याचा भास होत होता. दूरवर दिसणारे हे हिरवे खांब आमची वाट आणखी सुंदर करत होते. पुन्हा एकदा भेट देण्यासाठी आम्ही त्या जागेचा निरोप घेतला आणि परतीच्या वाटेला लागलो.